กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเวินจื่อเซี่ยนมาถึงโรงน้ำชา อวี๋ชิงหรานก็รอคอยอยู่เนิ่นนานแล้ว
ภายในห้องน้ำชา กลิ่นจันทน์ลอยอ้อยอิ่ง เสียงกู่เจิงดังแว่ว เงียบสงบและร่มเย็น
สตรีผู้นั้นสวมชุดเขียวสีเรียบ ขมวดแขนเสื้อขึ้นเบา ๆ เผยให้เห็นข้อมือขาวผ่อง นิ้วมือเรียวยาวและว่องไว ทุกอิริยาบถล้วนงดงามสงบเยือกเย็น
ใบชาค่อย ๆ คลี่ตัวในน้ำ ปล่อยกลิ่นหอมบางเบาออกมา
สตรีผู้นั้นถือกาน้ำชาเบา ๆ รินน้ำชาลงถ้วยชา น้ำชาในถ้วยกระเพื่อมเบา ๆ เกิดเป็นระลอกซ้อนชั้น ราวกับภาพทิวทัศน์ที่เคลื่อนไหว
“คุณชายเวิน เชิญเจ้าค่ะ”
เสียงของอวี๋ชิงหรานทำให้เวินจื่อเซี่ยนได้สติคืนมา
รู้สึกว่าตนเสียกิริยา รีบประสานมือทั้งสองค้อมคำนับเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน
“แม่นางอวี๋”