ตอนที่ 105 ฝันร้าย

กล่าวเพียงเท่านี้ โจวจี้หมินโบกมืออย่างผิดหวังเล็กน้อย

“เจ้ากลับไปคิดให้ดีด้วยตนเองเถิด ถอยออกไปได้”

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

มองท่านอ๋องอันถอยออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก โจวจี้หมินถอนหายใจเบา ๆ

พูดตามตรง เขาค่อนข้างคิดถึงฟู่เวิ่นโจวอยู่บ้างจริง ๆ

เด็กคนนั้นมีทั้งความกล้าหาญและสติปัญญา มีความอาจหาญ รู้จักกาลเทศะและควรถอย เป็นผู้มีความสามารถที่หาได้ยากอย่างแท้จริง

หลายปีมานี้ก็มีเพียงฉู่เยี่ยนคนเดียวที่มีเค้าของฟู่เวิ่นโจวอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบ

ในวัยหนุ่ม เพราะเรื่องของท่านอ๋องอัน เขายอมรับว่ามีการระบายโทสะใส่ผู้อื่นอยู่

แต่กาลเวลาย่อมขัดเกลาบางสิ่งให้เรียบลงได้เสมอ