ตอนที่ 104 ความมั่นใจ

ถึงจะเป็นเพียงกลางแจ้งเอาฟ้าเป็นม่านเอาแผ่นดินเป็นเสื่อ เวินสือหนิงก็ยังเขินอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกที่ได้ถูกคุณชายรองกอดเช่นนี้กลับดีเสียจนบอกไม่ถูก

ความเศร้าจากการต้องพรากจากกันจางหายไปในพริบตา แต่ก็ยังอยากร้องไห้อยู่ดี

ดังนั้นนางจึงไม่เกรงใจ หาท่าที่สบาย ๆ ให้ตัวเอง แล้วร้องไห้เสียเต็มที่สักพักหนึ่ง

และร้องไห้ได้อย่างมีที่พึ่งเหลือเกิน

ร้องไห้ไปพลางก็คิดไปพลาง นางดูจะเข้าใจฉู่เยี่ยนในวัยเด็กขึ้นมาบ้างแล้ว

ทุกครั้งที่หกล้ม หากแม่นมกับพี่สาวไม่อยู่ เขาจะกลิ้งตัวลุกขึ้นมาเอง และไม่ลืมปลอบนางว่า “สือหนิงไม่ต้องกลัว พี่ไม่เจ็บ”

แต่หากแม่นมกับพี่สาวอยู่ละก็ เขาย่อมต้องให้คนมาพยุง ให้คนมาอุ้ม แถมยังต้องร้องไห้โศกเศร้าเสียยกใหญ่ จนกว่าจะได้ลิ้มรสหวานจึงยอมหยุด