ตอนที่ 103 จากลา

ฟู่เวิ่นโจวเอ่ยพลาง ปลายดวงตาแดงเรื่อ ลมหายใจสั่นระริกเล็กน้อย

“บางคราศึกนั้นดุเดือดเกินไป ไม่มีแม้แต่กำลังคนและเวลาจะดูแลผู้บาดเจ็บล้มตาย ทหารบาดเจ็บมากมายได้แต่ตายไปในการรอคอยอันสิ้นหวัง พอศึกสงบลงแล้วกลับไปเก็บกวาดสมรภูมิ ศพจำนวนมากเน่าเปื่อยไปแล้ว... ศีรษะขาดจากลำตัว แขนขาเกลื่อนพื้น แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ได้แต่ขุดหลุมฝังรวมกันไป”

“ยังนับว่าดีนัก บางคราศัตรูหมายจะยั่วโทสะพวกเรา ก็จงใจแย่งศพพวกเขาไปเสีย เฆี่ยนศพ ย่ำยีศพ ถึงกับเอาศพเป็นฟืนเผาเสียก็มี...”

“ตั้งแต่โบราณกาลจวบจนบัดนี้ เพราะสงคราม ขุนนางผู้ภักดีและซื่อตรงสักกี่มากน้อยต้องฝังกระดูกไว้ต่างถิ่น ดวงวิญญาณไร้ที่ไป”