ตอนที่ 102 ปล่อยวาง

ฉู่เยี่ยนนวดดวงตาที่เมื่อยล้าบวมช้ำ แล้วยกยิ้มขึ้นมากล่าว “สือหนิงเป็นผู้มีบุญวาสนาแต่เดิมอยู่แล้ว ที่ได้พบเจ้า ก็เป็นวาสนาของพวกเราเช่นกัน”

หากไม่มีนาง เขาย่อมไม่มีทางไปถึงเมืองหลวงได้เลย

หากไม่มีนาง คุณชายรองก็คงไม่มีทั้งความมุ่งมั่นและความกล้าหาญที่จะลุกขึ้นยืน

เขามองไม่ผิด สือหนิงคือดาวนำโชค คือไข่มุกที่ถูกฝุ่นกลบเกลื่อน คือสตรีที่ดียิ่งที่สุดในโลกนี้

เป็นเพียงวาสนาของเขาที่ไม่มากพอเท่านั้น

แสงตะวันในดวงตาของเขาแตกสลาย ฉู่เยี่ยนไม่เคยเสียอาการเช่นนี้มาก่อน

เขาหันหลังกลับไป กดกลั้นอารมณ์ของตนไว้อย่างสุดกำลัง

เวินสือหนิงกลับเหมือนเด็กไร้เดียงสา กล่าวอย่างสดใส “ฉู่เยี่ยน ข้าจะรำมวยให้เจ้าดูชุดหนึ่ง”