กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คารวะคุณชายเวินเจ้าค่ะ”
อวี๋ชิงหรานค้อมกายเบา ๆ อย่างสงบและมีมารยาท
ดวงตาหงส์คู่นั้นลึกซึ้งและสงบนิ่ง ราวกับหยั่งรู้จิตใจผู้คน หากแต่ทว่ายังคงรักษาระยะห่างไว้เสมอ
เวินจื่อเซี่ยนสร่างเมาทันทีสามส่วน รีบลุกขึ้นคารวะตอบ
“แม่นางอวี๋”
อวี๋ชิงหรานทำมือเชื้อเชิญ “คุณชายเชิญนั่งเจ้าค่ะ”
พูดจบ นางก็เดินไปนั่งยังที่นั่งเจ้าบ้านอย่างสง่าผ่าเผย
ย่างก้าวเบาสบาย ชายกระโปรงพลิ้วไหว สงบนิ่งเป็นธรรมชาติ ฐานะท่าทีเช่นนี้หาได้เหมือนเด็กสาวที่เพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นไม่
นี่เป็นครั้งแรกที่เวินจื่อเซี่ยนได้ใกล้ชิดอวี๋ชิงหรานเช่นนี้ ความคิดที่แท้จริงที่สุดในใจเขากลับคือ—ยอดหญิงอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงสมกับชื่อเสียงจริง ๆ