กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ดวงตาของเวินสือหนิงเป็นประกาย “คุณชายรองจะพักผ่อนแล้วหรือเจ้าคะ”
ไฉ่หลิงตอบว่างั้น
เวินสือหนิงจึงกอดนางหลิ่วออดอ้อน “แม่นม... พรุ่งนี้ข้าค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนท่านได้หรือไม่เจ้าคะ”
นางหลิ่วหลุดหัวเราะ ถามหยั่งเชิง “เจ้ากับคุณชายรองเข้าหอกันแล้วหรือ”
เวินสือหนิงพยักหน้าอาย ๆ “ชินเสียแล้ว หากไม่มีคุณชายรอง ข้านอนไม่หลับ”
นางหลิ่วเอานิ้วมือจิ้มปลายจมูกนาง “ไม่รู้จักอาย ไปเถิด”
“แม่นมก็พักผ่อนแต่หัวค่ำเถิดเจ้าค่ะ”
พูดจบ ร่างนั้นก็พุ่งออกไปแล้ว
ช่างร้อนรนถึงเพียงนี้
นางหลิ่วยิ้มไปยิ้มไป ในใจกลับมีความขมขื่นเอ่อขึ้นมา