กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองกอดกันเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง เวินสือหนิงลุกขึ้นก่อนไปดูกระต่ายน้อยกับดอกไม้สมุนไพรของนาง
เพราะต้องลองยาอยู่ตลอดเวลา จึงเลี้ยงกระต่ายไว้มากมายที่เรือนไร่
พวกมันล้วนเป็นผู้มีคุณใหญ่ในการรักษาฟู่เวิ่นโจว จึงต้องให้นางทะนุถนอมและดูแลอย่างประณีต
เรื่องปรนนิบัติฟู่เวิ่นโจวล้างหน้าล้างตาเช่นนี้ ย่อมมีจิ้นอันเป็นผู้ทำ
ส่วนเซียงเฉ่าตามเวินสือหนิงมา อดถามไม่ได้ว่า “คุณหนู เมื่อคืนท่านไม่ได้กลับห้องหรือเจ้าคะ”
นางรอจนถึงกลางดึกก็ไม่เห็นผู้ใด
เวินสือหนิงมองนางแวบหนึ่ง “อือ ข้านอนในห้องคุณชายรอง”
เซียงเฉ่าตกใจจนเบิกตากว้าง “พวกท่านเข้าหอกันแล้วหรือเจ้าคะ?!”
เวินสือหนิงสงบนิ่งยิ่ง “เรื่องที่ข้ากับคุณชายรองแต่งงานกันมานานแล้ว เจ้าคงไม่ลืมกระมัง”