กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความสิ้นหวัง มีเพียงความสงบเยือกเย็นและความราบเรียบเปิดเผย
ราวกับแสงอรุณยามเช้าของทุกวัน อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความหวัง
หัวใจของเวินสือหนิงเจ็บแปลบเบา ๆ นางก็ยกยิ้มสดใสขึ้นมาเช่นกัน
“คุณชายรองตื่นแต่เมื่อใดเจ้าคะ”
ฟู่เวิ่นโจวส่งสัญญาณให้นางเข้ามาใกล้ “สักครู่แล้ว สือหนิงไปที่ใดมา”
เวินสือหนิงไม่ปิดบังเขา “หมอเทวดาเลี่ยวปรึกษากับพวกเราเรื่องงานสามวันข้างหน้าเจ้าค่ะ”
ฟู่เวิ่นโจวกุมมือที่เย็นเล็กน้อยของนางไว้ น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบเด็ก
“สือหนิงไม่ต้องกลัว ข้ามั่นใจว่าจะผ่านไปได้ เจ้าก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี พอข้าดีขึ้นแล้ว ข้าจะสอนวิชากระบี่ให้เจ้า”
“เจ้าค่ะ”