กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่เวิ่นโจวเล่าต่อถึง ‘บทเจียนเจีย’ ‘บทสตรีกล่าวไก่ขัน’ และ ‘บทเก็บผักเวย’
เล่าถึงการใฝ่ฝันแล้วไม่ได้เป็นปกติของชีวิต เล่าถึงความสุขที่ไม่ได้อยู่ไกล แต่อยู่ในทุกขณะที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า และเล่าว่าไม่มีผู้ใดหลบพ้นการชำระล้างของกาลเวลาได้ ไม่ว่าจะยินดีหรือโศกเศร้า ล้วนต้องรับความผันแปรที่กาลเวลามอบให้...
เวินสือหนิงฟังจนเคลิ้ม แทบจะลืมไปแล้วว่าตนกำลังอยู่ในสถานการณ์เช่นไร
จนกระทั่งกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นตลบอบอวลเข้ามา
จนกระทั่งเสียงตัดกระดูกนั้นดังก้องอยู่ข้างหู
จนกระทั่งสีหน้าของฟู่เวิ่นโจวค่อย ๆ ซีดขาว เสียงหายใจก็เริ่มสั่นเทา
หัวใจของเวินสือหนิงก็สั่นสะท้านตามไปด้วย