ตอนที่ 74 หวาดหวั่น

ฟู่เวิ่นโจวอดรั้งเวินสือหนิงเข้ามากอดแน่นไม่ได้ คางคลึงเบา ๆ อยู่บนกระหม่อมของนาง ในดวงตาลึกนั้นเอ่อด้วยประกายน้ำจาง ๆ น้ำเสียงแหบพร่าจนฟังแล้วใจขมขื่น

“ข้าเชื่อสือหนิง ข้ารับปากเจ้า”

มาถึงเพียงนี้ หัวใจของเขาก็เสียด่านไปนานแล้ว จะฝากฝังนางไว้กับผู้ใดก็ล้วนไม่วางใจและไม่ยินยอมทั้งสิ้น

ศึกนี้ เขาต้องชนะให้ได้

“พอเถิด เนื้อย่างเย็นแล้วจะไม่อร่อย”

ไม่ทนให้บรรยากาศเศร้าลากยาวต่อไป ฟู่เวิ่นโจวจึงดึงนางไปนั่งด้วยกันข้างโต๊ะอาหาร

เวินสือหนิงหิวโหยมานานแล้ว อยากอาหารจนแทบทนไม่ไหว

หยิบเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย กินไปกินมาก็หัวเราะขึ้นมาเอง

“ที่คุณชายรองพูดเมื่อครู่ เป็นความจริงเสียด้วย”

ฟู่เวิ่นโจว “หืม”