กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ก่อนจะจากมา ข้าไปตรอกอูเยวี่ยเยี่ยมครอบครัวฮูหยินหลิ่วมาหนึ่งครั้ง…”
หมัวมัวฉินเพิ่งเอ่ยถึงตรอกอูเยวี่ย เวินสือหนิงก็ไม่ยอมกินเนื้อย่างอีก เอ่ยอย่างร้อนใจ “แม่นมสบายดีหรือไม่ อันอันคิดถึงข้าหรือเปล่า ฉู่เยี่ยนสอบได้ในการสอบวสันตฤดูหรือยัง”
ฟู่เวิ่นโจวกลั้นยิ้มไม่ได้ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบมันที่มุมปากให้นาง พลางเอ่ยเสียงนุ่ม “เจ้าอย่าร้อนใจ ปล่อยให้หมัวมัวค่อย ๆ เล่าเถิด”
เวินสือหนิงบอกว่านางไม่ร้อนใจ “หมัวมัวรีบเล่าสิเจ้าคะ”
หมัวมัวฉินหัวเราะขึ้นมา ระดับความเร็วในการพูดก็เร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ฮูหยินหลิ่วสบายดี สองแม่ลูกดูแลเรือนได้เป็นอย่างดี อันอันน้อยเริ่มชอบส่งเสียงอ้อแอ้พูดจา ข้าผู้เฒ่าคาดว่า คงคิดถึงน้าของนางกระมัง”