กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จิ้นอันและเซียงเฉ่ายังจมอยู่ในความอบอุ่นอันหายากนี้ เมื่อเอ่ยถึงเว่ยฟาง คิ้วของเซียงเฉ่าก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย
“ได้ยินท่านลุงเว่ยว่า เว่ยฟางไปที่ตัวเมืองอำเภอ บ้านพี่รองของนางแล้วเจ้าค่ะ”
คำพูดของเว่ยฟางในวันนั้น ถูกพวกแม่บ้านนำไปเล่าต่อ
หากคนผู้นั้นไม่ถูกท่านลุงเว่ยส่งตัวไปเสียก่อน เซียงเฉ่าจะต้องฉีกปากนางให้ฉีกเป็นแน่
บุตรชายคนที่สองของท่านลุงเว่ยเปิดภัตตาคารอยู่ในตัวเมืองอำเภอ คงไปช่วยงานกระมัง
เวินสือหนิงไม่คิดมาก กินจนอิ่มพอสมควรแล้ว จึงเอ่ยเชิญฟู่เวิ่นโจวอย่างกระตือรือร้น
“คุณชายรองจะไปดูเรือนเพาะปลูกของข้าหรือไม่เจ้าคะ”
ฟู่เวิ่นโจวพยักหน้า “ได้”
พูดจบก็ให้จิ้นอันเตรียมพู่กัน น้ำหมึก และกระดาษวาดเขียนมาด้วย