ตอนที่ 68 ยามนี้

สีแดงเรื่อหนึ่งแต้มในดวงตาของเวินสือหนิง ราวกับใบไม้ร่วงสีแดงฉาน ปลิวเบา ๆ ลงบนหัวใจของฟู่เวิ่นโจว สะท้อนความโศกเศร้าและขมขื่นเช่นเดียวกันในใจเขา

เขาวางมือของนางไว้บนฝ่ามือตน พินิจดูทีละนิ้วอย่างละเอียด

นิ้วมือเหล่านั้นงดงามเรียวเล็กยาว ควรจะนุ่มนวลราวนิ้วนางฟ้า ทว่ากลับเต็มไปด้วยแผลและหนังด้านบาง ๆ หยาบกร้านยิ่งกว่าเซียงเฉ่าและคนอื่น ๆ ที่ทำงานหนักมาทั้งปีเสียอีก

ฟู่เวิ่นโจวเจ็บปวดใจยิ่งนัก เสียงเอ่ยฝืดเคือง

“ใจของสือหนิง ข้ารู้ดี...”

ก็เพราะรู้ดี จึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

การจัดสรรชีวิตของนางไม่ยาก สิ่งที่ยากคือจะจัดสรรใจของนางอย่างไร

เวินสือหนิงจับมือเขาไว้แทน เอาใจมือของเขาซบลงบนใบหน้าตน หลับตาลงอย่างโหยหาแล้วเอ่ยว่า “ใจของคุณชายรอง ข้าก็รู้ดี”