ตอนที่ 70 อยู่เคียงข้าง

“แปลกประหลาดพิลึกนัก”

เวินสือหนิงเอ่ยวิจารณ์เพียงประโยคเดียวเช่นนั้น แล้วจมดิ่งอยู่ในภาพวาดของตนต่อไป

หลังจากนั้น นางชี้ให้ฟู่เวิ่นโจวดูบรรดาดอกไม้และสมุนไพรที่ยังไม่มีชื่อเหล่านั้นอีก

ฟู่เวิ่นโจวครุ่นคิดเล็กน้อย ก็ตั้งชื่อให้ทีละต้น ๆ

ต้นสีขาวเรียกกันว่าราวหิมะ อาภรณ์ขาว เงาใส...

ต้นสีแดงเรียกว่าเปลวเพลิง ชาดแดง แล้วก็ม่วงพราย หยกน้ำค้าง เป็นต้น

ทุกชื่อเวินสือหนิงล้วนเห็นว่าหรไพเราะนัก ในดวงตาดุจดวงดาวเต็มไปด้วยความเลื่อมใสในฟู่เวิ่นโจว

ฟู่เวิ่นโจวบางคราก็ยิ้มแย้มสดใส ใบหน้าทั้งหมดดูมีชีวิตชีวาขึ้น

นี่คือการมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน