กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ผู้เฒ่าเลี่ยว ข้ามีเรื่องไม่ควรเอ่ยสักเรื่องหนึ่ง หวังว่าท่านจะรับปากได้”
ฟู่เวิ่นโจวเอ่ยขึ้นอย่างลังเล
หมอเทวดาเลี่ยวกำลังครุ่นคิดค้นหาวิธีรักษาอยู่ในใจ อาจเพราะได้รับอิทธิพลจากเวินสือหนิง ความมั่นใจของเขาจึงพลอยสูงขึ้นตามไปด้วย
ที่ฟู่เวิ่นโจวเอ่ยขึ้นเองเช่นนี้หายากนัก หมอเทวดาเลี่ยวหยุดคิด ลูบหนวดมองเขา
“เจ้าว่ามาเถิด”
ฟู่เวิ่นโจวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “สือหนิงมีพรสวรรค์ด้านการเรียนแพทย์อยู่ไม่น้อย หากข้า…หากข้าผ่านเคราะห์นี้ไปไม่ได้ ขอให้ผู้เฒ่าเลี่ยวรับนางเป็นศิษย์ ได้หรือไม่”
หมอเทวดาเลี่ยวชะงักงัน ปฏิกิริยารุนแรงอยู่บ้าง