ตอนที่ 64 ปาฏิหาริย์

เวินสือหนิงคิดว่าตนเห็นภาพลวง มือและลมหายใจหยุดชะงักพร้อมกัน นางเบิกดวงตางามราวเมล็ดซิ่งให้กลมโต

ราวกับก้าวข้ามราตรีอันยาวนานมาในที่สุดก็ได้พบแสงอรุณแห่งรุ่งอรุณ ในดวงตาของฟู่เวิ่นโจวยังมีความมึนงงและฉงนสนเท่ห์อยู่บ้าง ก่อนสายตาจะค่อย ๆ โฟกัสมาที่ใบหน้าของนาง

เมื่อสายตาประสานกันคั่นกลางระหว่างความเป็นและความตาย เวลาราวกับหยุดนิ่ง

เพียงชั่วแวบเดียวกลับยาวนานถึงหมื่นปี ช่างเป็นภาพที่จับต้องได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ ในปีเดือนเบื้องหน้า ไม่ว่าจะเป็นเวินสือหนิงหรือฟู่เวิ่นโจว เมื่อนึกถึงช่วงขณะนี้ก็ยังอดสะเทือนใจไม่ได้

แต่ในยามนี้ เวินสือหนิงหลังความว่างเปล่าอันสั้นนัก กลับเอ่ยถามออกไปอย่างซื่อ ๆ ว่า “น้ำซุปปลาอร่อยหรือไม่”