กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉู่เยี่ยนอึ้งไป
“ฉู่เยี่ยน……”
อวี๋ชิงหรานเรียกชื่อเขาตรง ๆ มือทั้งสองบิดผ้าเช็ดหน้าอย่างไม่รู้ตัว นางรวบรวมความกล้าได้ในที่สุด
“ความรู้สึกในใจข้า เจ้ารับรู้หรือไม่”
แม้แต่ท่านปู่ยังดูออก นางไม่เชื่อเลยว่าเขาจะไม่รู้สึกอันใดเลย
แต่พอคิดอีกครั้ง เขามุ่งมั่นแต่จะสอบให้ได้ชื่อเสียงในราชการ วันทั้งวันรู้เพียงก้มหน้าอ่านตำรา อีกทั้งฐานะยังห่างกันลิบลับ จึงยากที่จะถูกใบไม้บังตาไว้
หาใช่เพราะนางไม่รู้จักความสำรวมไม่
อวี๋ชิงหรานเพียงแต่คิดว่า บางคำหากไม่เอ่ยเสียตอนนี้ก็จะไม่มีโอกาสอีก
ฉู่เยี่ยนตกใจจนสีหน้าชะงักค้างเพราะคำพูดของนาง
ก็มีสหายร่วมเรียนที่ชอบหยอกล้อเขาเสมอ ว่าแม่นางอวี๋ปฏิบัติต่อเขาเป็นพิเศษกว่าผู้อื่น