ตอนที่ 61 ชิงหราน

ดวงตาของฟู่เวิ่นโจวกระพริบแผ่วเบาครั้งหนึ่ง

ฤทธิ์ยาออกฤทธิ์รวดเร็วนัก ความเจ็บปวดถอยร่นราวกับกระแสน้ำลง มือของเขาหลุดลงอย่างอ่อนแรง หมดเรี่ยวแรงจนต้องหลับตาลง

หัวใจของเวินสือหนิงจมตามลงไป ราวกับหยุดเต้น

ท่านหมอเฒ่ารีบก้าวเข้ามาจับชีพจร เช็ดเหงื่อพลางกล่าวว่า “ยังมีลักษณะชีพจรอยู่ คุณชายรองเพียงหลับไป…”

แต่จะตื่นขึ้นมาหรือไม่ ก็ต้องดูว่าฟ้าดินยังมีตาหรือไม่

เวินสือหนิงเอ่ยเสียงเรียบ “คุณชายรองจะหลับได้นานเท่าใด”

ท่านหมอเฒ่าลังเลครู่หนึ่งจึงกล่าว “อย่างดีที่สุดต้องตื่นขึ้นมาภายในห้าชั่วยาม”

ในระหว่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้นนั้น ยิ่งพูดได้ยาก