ตอนที่ 50 ออกจากเมือง

ฟู่เวิ่นโจวสีหน้าจริงจัง “จะหาความผิดใส่ผู้ใด ก็ย่อมหาข้อกล่าวอ้างได้เสมอ ผู้บริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์เอง ผู้ขุ่นมัวก็ขุ่นมัวเอง เจ้าเพียงดูแลจิตใจของตนให้ดี ทำหน้าที่ที่ตนควรทำก็พอแล้ว”

เวินสือหนิงเห็นว่าพูดเพียงเท่านี้ยังไม่พอ ใบหน้าน้อย ๆ ตั้งตรงขึ้น แล้วเสริมอีกว่า “หากผู้ใดสาดน้ำโสโครกหนึ่งกะละมังใส่เจ้า เจ้าจะสาดคืนก็ได้ จะอดทนปล่อยผ่านก็ได้ แต่จงอย่ารังเกียจว่าตนเองสกปรกเด็ดขาด ยิ่งอย่าโทษตนเองเพราะเรื่องนี้”

ฟู่เวิ่นโจวมองนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

“สือหนิงพูดถูก”

ฟู่หว่านเอ๋อร์ใจยุ่งเป็นป่าน แต่ก็รู้ว่าพี่รองของนางมิใช่คนที่จะใช้อารมณ์ตัดสินเรื่องราวเด็ดขาด