เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวินซูเหยียนถูกตบจนตาลายพร่ามัว ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
อวี้จูตกใจจนคุกเข่าขอชีวิต “ฮูหยินตั้งครรภ์อยู่ ขอท่านอ๋องระงับโทสะด้วยเจ้าค่ะ”
สีหน้าท่านอ๋องอันน่าสะพรึงกลัว เขาสะบัดเวินซูเหยียนออกไป ยังไม่หายแค้น ยกมือพลิกโต๊ะน้ำชาเบื้องหน้าจนคว่ำ ถ้วยชาแตกกระจายเต็มพื้น ชิ้นหนึ่งกระเด็นในจังหวะที่นางสะดุ้ง ยังบาดข้อเท้าของเวินซูเหยียนอีกด้วย
แต่นางไม่กล้าเปล่งเสียงแม้แต่คำเดียว พยายามขดตัวเป็นก้อนเดียวให้มีตัวตนน้อยที่สุด
โชคดีที่ตอนนั้นมีคนมาแจ้ง “ท่านอ๋อง ในวังเรียกเข้าพบด่วนพ่ะย่ะค่ะ”
แววตาท่านอ๋องอันหดรัดอย่างรุนแรง จ้องเขม็งเวินซูเหยียนอย่างดุร้าย
“คิดให้ดีว่าจะเก็บกวาดเรื่องนี้อย่างไร หากทำไม่ได้…”
สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง หยุดอยู่ที่หน้าท้องน้อย ๆ ของนาง
ราวกับมีดเย็นกรีดผ่าท้อง