กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รู้ทั้งรู้ว่าไร้ประโยชน์ บางคำฟู่เวิ่นโจวก็ยังพูดออกมาจนได้
“พี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ฟัง แต่ข้าก็ยังขอแนะนำให้ลาออกจากตำแหน่งขุนนางเสีย”
ฟู่เยี่ยนซิวรู้ความหมายที่ท่านแม่รีบไล่พวกเขาออกไป ในใจเดิมยังมีความละอายอยู่บ้าง พอได้ยินฟู่เวิ่นโจวพูดเช่นนี้ ก็ส่งเสียงฮึออกจากจมูก
“น้องรองเอ๋ย ดูแลตัวเองให้ดีเถิด รู้อยู่แล้วว่าช่วยไม่ได้ก็อย่าได้กังวลโดยเปล่าประโยชน์”
“ฟู่เยี่ยนซิว!”
ฮูหยินผู้เฒ่าตบโต๊ะดังปัง ๆ
ครั้งนี้ ไม่รอให้ฟู่เวิ่นโจวเอ่ย เวินสือหนิงก็ผลักเขาให้ไป ฝีเท้าเร็วราวกับมีลมพัด
พอออกจากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว จึงค่อย ๆ ชะลอลง
“คุณชายรอง”
เวินสือหนิงอยากปลอบเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบอย่างไร