กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวินสือหนิงมีสีหน้าวิตกระวัง “พี่สะใภ้ใหญ่รีบมาหาข้าเพราะเรื่องใดหรือเจ้าคะ”
เสิ่นอวี้เจียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เรื่องวันนี้ เจ้าอย่าโทษพี่สะใภ้ใหญ่เลย ข้าก็เพียงพูดพล่อยโดยมิได้มีเจตนา……จริง ๆ ช่วงนี้ท่านโหวแบกรับเรื่องต่าง ๆ ไว้มาก ข้าก็ร้อนใจไปด้วย มิได้เจาะจงเจ้ากับน้องรอง”
เวินสือหนิงทำสีหน้าเหมือนไม่เข้าใจ “พี่สะใภ้ใหญ่พูดอะไรหรือเจ้าคะ”
เสิ่นอวี้เจียว “……”
ช่างเถิด นางจะพูดมากกับเด็กสาวโง่เขลาไม่รู้เรื่องเช่นนี้ไปทำไม
“เอาเถิด ถึงอย่างไรก็เป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ ข้ากลับต้องให้เจ้ากับน้องรองออกเรือนไป ข้าในใจไม่อาจวางใจได้เลย”
ว่าแล้ว เสิ่นอวี้เจียวก็หยิบกำไลหยกออกมาเส้นหนึ่ง
“น้องสะใภ้คิดว่าสวยหรือไม่”