ตอนที่ 41 คืนดี

ฟู่เวิ่นโจวขมวดคิ้ว “เจ้ายังไม่ได้กินหรือ”

“ยังไม่ได้กินขอรับ”

เวินสือหนิงลูบท้องน้อย ๆ ทำหน้าออดอ้อนน่าสงสาร “หิวจริง ๆ เจ้าค่ะ แต่หากคุณชายรองยังไม่อยากกิน ข้าก็พอจะทนได้อีกหน่อย”

ฟู่เวิ่นโจวจนใจถึงขั้นอยากกลอกตา

“ให้จิ้นอันมาจัดการเถิด”

ในห้องนี้กลิ่นหนักถึงเพียงนี้ นางจะกินลงได้อย่างไร

ครานี้เวินสือหนิงเชื่อฟังดี รับคำ ‘ได้เจ้าค่ะ’ แล้ววิ่งออกไปทันที

กว่าจิ้นอันจะจัดการฟู่เวิ่นโจวจนเรียบร้อยแล้วออกมา อาหารก็ตั้งอยู่บนโต๊ะแล้ว เวินสือหนิงนั่งรออย่างว่านอนสอนง่าย ทว่าอาการกลืนน้ำลายนั้นชัดเจนเกินไปนัก

ฟู่เวิ่นโจวจะทำอย่างไรได้ หยิบตะเกียบขึ้นมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “สือหนิง กินข้าวเถิด”

“คุณชายรอง กินข้าวเจ้าค่ะ”