ตอนที่ 24 เรือนไร่

เวินสือหนิงทำหน้างุนงง

หมอเทวดาเลี่ยวกล่าวว่า “ปีนั้นฮูหยินเวินคลอดบุตรลำบาก ข้าเป็นผู้ช่วยนางไว้”

ตราบจนบัดนี้เมื่อนึกขึ้นมา การช่วยชีวิตครั้งนั้นก็ยังเป็นการรักษาที่สะพรึงขวัญอยู่

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้ว

สิ่งที่เขาอยากจะพูดคือ “ในสถานการณ์เช่นนั้น แม้แต่ข้าก็ไม่อาจรับประกันว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้ แต่เจ้ากลับรอดชีวิตมาได้ ในขณะที่ข้าได้ยินเสียงร้องแรกของเจ้า ข้าก็คิดในใจว่า เด็กหญิงผู้นี้ภายภาคหน้าจะต้องเป็นผู้มีวาสนาเป็นแน่”

“ที่ว่าบุปผาร่วงโรยในคืนเดียว ข้าเดาว่าจะต้องมีผู้ใดกระทำด้วยเจตนาร้ายเท่านั้น เพื่อเรื่องนี้ ข้าผู้เฒ่าถึงกับตั้งใจไปเยือนถึงบ้าน แต่คำพูดของคนต่ำศักดิ์ย่อมเบาบาง มิอาจโน้มน้าวได้”

เป้าตาของเวินสือหนิงเริ่มร้อนผ่าว