กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวินซูเหยียนได้แต่ส่ายหน้า
ตลอดสามวันทั้งสาม นางลุกจากเตียงยังไม่ไหว แล้วจะรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร
ฮูหยินเวินป้ายยาให้นางอย่างละเอียด พลางปลอบว่า “เรื่องบนเตียงนั้นบุรุษล้วนมีรสนิยมเฉพาะตัวกันทั้งนั้น เพียงแต่คนส่วนใหญ่ละอายใจที่จะเอ่ยถึงเรื่องเช่นนี้”
ก่อนออกเรือน แท้จริงแล้วได้เชิญหมัวมัวมาสอนไว้เป็นพิเศษ
แต่จะให้ทำกันจนถึงตายก็ไม่ได้กระมัง
พอคิดถึงใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัวของท่านอ๋องอัน เวินซูเหยียนก็ตัวสั่นเทา
มือของฮูหยินเวินก็สั่นตามไปด้วย “เอ๋อร์เอ๋ย เจ้าสำนึกเสียใจหรือไม่”
เวินซูเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาก็ค่อย ๆ กระจ่างใส
“ข้าไม่เสียใจ!”
ฮูหยินเวินลูบใบหน้านางเบา ๆ ใจแทบขาด แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกกลับโหดร้ายจนเกือบไร้เยื่อใย