กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวินสือหนิง: “พวกเขากล่าวว่าข้าเป็นดาวหายนะ ชงฆาตบิดามารดา นำภัยพิบัติมาสู่ทั้งตระกูล ข้าจึงต้องใช้ชีวิตเยี่ยงนักโทษ จึงจะไม่นำภัยมาสู่ผู้อื่น”
น้ำเสียงของนางเรียบเบาบางเป็นปกติ มิได้แฝงความแค้นเคืองใด ๆ แต่ผู้ที่ได้ฟังกลับรู้สึกคละเคล้ากันไปหมด
ฟู่หว่านเอ๋อร์ถลึงตาใส่เวินจื่อเซี่ยนอย่างเคียดแค้น “ในโลกนี้ยังมีผู้คนโง่เขลาและชั่วร้ายเช่นนี้ได้ ช่างน่าอัศจรรย์จนต้องถอนหายใจจริง ๆ”
“เจ้า!”
ใบหน้าหล่อเหลาของเวินจื่อเซี่ยนแดงก่ำ กลับมิอาจโต้แย้ง ได้แต่จ้องเวินสือหนิงอย่างเคียดแค้นขุ่นเคืองหนึ่งครั้ง
เวินสือหนิงมิได้ถือว่าเขามีตัวตนอยู่เลยแม้แต่น้อย