ตอนที่ 14 ส่งเจ้าสาว

เวินจื่อเซี่ยนถอนหายใจแผ่ว “หากมิใช่เพราะสองคำว่าดาวหายนะ เจ้ากับข้าในยามนี้ก็เป็นเพียงบุตรชายอนุกับบุตรีอนุของจวนป๋อเท่านั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีทั้งเกียรติยศและทางเลือกเช่นทุกวันนี้”

ใบหน้าเวินซูเหยียนซีดขาวด้วยความโกรธ มือนางสั่นเทาชี้ไปที่เวินจื่อเซี่ยน

“ดี ดี ดี เจ้าคอยดูไว้เถิด สักวันหนึ่งเจ้าจะรู้เองว่าใครคือผู้ที่เจ้ายิ่งต้องพึ่งพิงอย่างแท้จริง”

ไม่ว่าจะเพราะมโนธรรมคอยกำกับหรือเพราะห่วงชื่อเสียงกับอนาคตของตนก็ตาม เมื่อมีเวินจื่อเซี่ยนคอยจับตาดูเวินซูเหยียนอยู่ทุกขณะ นายบ่าวสองคนในเรือนเล็กด้านข้างจึงใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบ

เวินสือหนิงก็ราวกับสตรีที่กำลังจะออกเรือนจริง ๆ วันหนึ่งผ่านไปนางก็เฝ้ารอคอยยิ่งกว่าวันก่อน