ตอนที่ 12 งานชมโคม

เซียงเฉ่าดึงแขนเสื้อนายหญิงเบา ๆ แล้วคำนับอย่างเรียบร้อย

“บ่าวคารวะคุณชายรองเจ้าค่ะ”

ฟู่เวิ่นโจวมีรอยยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องเกร็งหรอก นั่งลงให้หมดเถิด”

เขาคิดว่า อาจเพราะเป็นครั้งที่สองที่เวินสือหนิงชมเขาตรง ๆ เช่นนี้ ปฏิกิริยาจึงไม่แรงเท่าครั้งแรก มีเพียงปลายใจที่กระตุกเบา ๆ

ฟู่หว่านเอ๋อร์ผลักเวินสือหนิงไปนั่งข้างฟู่เวิ่นโจวอย่างซุกซน ส่วนนางกับเซียงเฉ่านั่งอีกฝั่ง หากไม่ใช่เพราะฝั่งตรงข้ามมีตัวน่ารำคาญอยู่ด้วย ก็แทบจะสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว

สีหน้าของเวินจื่อเซี่ยนก็แย่ยิ่งนัก หลัก ๆ เพราะคิดว่าท่าทีของเวินสือหนิงเมื่อครู่เหลาะแหละเกินไป ทำให้เขาขายหน้าอย่างมาก

เวินสือหนิงรับรู้ได้จริง แต่คิดว่าตนไม่ได้ผิดนี่นา