ตอนที่ 11 ออกจากจวน

เวินสือหนิงตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“เช่นนั้นข้าควรเตรียมสิ่งใดบ้าง? เซียงเฉ่า รีบช่วยข้าคิดหน่อยเถิด!”

ที่แท้มิใช่เพราะคุณชายรองฟู่นัดหมาย หากเป็นเพราะงานชมโคมต่างหาก

แต่ก่อนทุกเทศกาลสำคัญ เมืองเล็กก็จัดงานชมโคมเช่นกัน น่าเสียดายที่นางไม่เคยไปแม้แต่ครั้งเดียว ได้แต่จินตนาการผ่านคำบรรยายของพี่สาวและฉู่เยี่ยน

“ข้าออกไปได้จริง ๆ หรือ? ท่านป๋อและฮูหยินจะยอมให้หรือ?”

เวินสือหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นไปพลาง ก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีก

ประกายความหวังในดวงตานั้นมิได้ต่างจากเด็กเลย

จมูกเซียงเฉ่าเริ่มรู้สึกจี๊ด ๆ บุตรีสายตรงคนโตแห่งจวนป๋อผู้สง่างาม กลับน่าสงสารยิ่งกว่าเด็กกำพร้าที่ไร้พ่อไร้แม่อย่างนางเสียอีก ก่อนเข้าจวนป๋อ แม้นางจะใช้ชีวิตที่นอนกลางดินกินกลางทรายและท้องอดอยาก แต่อย่างน้อยก็มีอิสรภาพ