กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79 ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่
เป็นครั้งแรกที่จางเหยียนได้นั่งหลังพวงมาลัยรถคันแรกในชีวิตของตัวเอง เขารู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
เขายื่นมือไปทางคอนโซลกลางเพื่อเปิดซันรูฟ แต่กลับสัมผัสโดนอะไรบางอย่างที่เนียนลื่น พอลองบีบดูก็นุ่มและยืดหยุ่น สมแล้วที่เป็นขาของสาวนักเต้น
"อ้าว รุ่นน้อง ขอโทษทีนะ ฉันยังไม่คุ้นรถคันนี้ กะระยะพลาด เลยยื่นมือเลยไปหน่อย"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เสี่ยวเหยียนตอบพลางหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้เลื่อนขาหนี ยังคงนั่งในท่าแปลก ๆ เหมือนเดิม
เธอเคยได้ยินว่าคนนั่งข้างคนขับในรถหรูต้องนั่งแบบนี้ ไม่คิดเลยว่าจะมีเหตุผลอย่างนี้เอง