กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78 เร้าใจ
เสี่ยวเหยียนนั่งประจำที่คนขับอย่างระมัดระวัง ก่อนถอดรองเท้าวางไว้ข้าง ๆ
เธอปรับเบาะอย่างคล่องแคล่ว มองสำรวจอยู่ครู่หนึ่งจึงสตาร์ตรถ เห็นทีที่เคยบอกว่าขับรถเก่งคงไม่ได้คุยโว
พอเธอคาดเข็มขัดนิรภัย จางเหยียนก็รู้สึกว่าทริปนี้คุ้มแล้ว
เธอนี่เกิดมาเพื่อเป็นคนขับรถจริง ๆ
"รุ่นพี่จางเหยียน แล้วเราจะไปไหนกันต่อคะ ขับรถไปจอดไว้ที่บ้านรุ่นพี่ก่อนดีไหม"
จางเหยียนถอนสายตากลับมาเงียบ ๆ หยิบโทรศัพท์ค้นหาตำแหน่งหนึ่งแล้วบอกว่า "ไม่ต้อง ขับไปตามพิกัดนี้เลย ฉันเช่าลานซ้อมขับรถไว้แล้ว"
ตอนแรกจางเหยียนตั้งใจจะขับรถไปจอดใต้ตึกที่พักก่อน รอจนตัวเองขับคล่องค่อยเอาออกมาใช้