เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38
โลกยังคงสั่นสะเทือน ฝ่ามือใหญ่คู่หนึ่งโอบชายหนุ่มเข้ามาในอ้อมกอดจากด้านหน้า
ข้างหูมีเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของผู้คน แสงไฟเหนือศีรษะกะพริบอย่างไม่มั่นคง พร้อมประกายไฟที่ปรากฏขึ้นเป็นระยะ ทันใดนั้น โคมไฟดวงหนึ่งก็ร่วงลงมา กระแทกแผ่นหลังของถูซีอย่างแรง
เขาครางออกมาเบา ๆ ก่อนพาชายหนุ่มที่ไม่ตอบสนอง ราวกับหมดสติ ไปหลบตรงมุมห้อง
รอบด้านสั่นไหวรุนแรงเกินไป โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดขวางทางออก เขาไม่สามารถอุ้มคนคนหนึ่งออกไปจากที่นี่ได้
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะทอดทิ้งเซี่ยเหยี่ยน เหมือนที่แม่ของตัวเองทอดทิ้งเขา
หากทิ้งภาระไป ก็ย่อมหนีรอดจากแผ่นดินไหวครั้งนี้ได้
แต่เขาทำไม่ได้
เพื่อสร้างบรรยากาศ ร้านกาแฟจึงประดับตกแต่งไว้มากมาย ทั้งโคมไฟระย้าแสนสวย ภาพสีน้ำมันที่มีกรอบแหลมคม ต้นเศรษฐีเรือนในใบเขียวที่แขวนอยู่... ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นล้วนกลายเป็นของอันตราย ร่วงกระแทกพื้นเสียงดังระงม
โชคดีที่ถูซีหาตำแหน่งปลอดภัยไว้ตั้งแต่แรก จึงไม่ปล่อยให้คนในอ้อมแขนได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย