กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39
จ้าวเหวินสวี่นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา สวมสูทเรียบร้อย ผมแสกสามต่อเจ็ดหวีไปด้านหลัง เผยหน้าผากเกลี้ยงเกลา บุคลิกสุขุมเย็นชา
เขาพยักหน้าเล็กน้อย
"ไม่ได้เจอกันนานเลย"
"พี่ครับ! นั่งตรงนี้สิ"
เจ้าผมหยิกไม่อยากถูกเมิน จึงแทรกเข้ามาในบทสนทนา จับแขนเสื้อชายหนุ่มอย่างออดอ้อน แล้วพาเซี่ยเหยี่ยนมานั่งข้างตัวเอง
ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามหัวเราะเยาะ
"เด็กชะมัด"
ดวงตาคล้ายลูกสุนัขของเจ้าผมหยิกหลุบลงครึ่งหนึ่ง ดูไร้เดียงสาน่าสงสาร แต่ในดวงตากลับมีประกายเย็นชาไม่ต่างกัน
เขาคิดว่า 'เด็กแล้วจะทำไม? ขอแค่ได้ผลก็พอ'