กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 243
เขายังฟ้องร้องด้วยความหวังว่าหลี่กู่จะกระโดดออกมาช่วยเขา
หลี่ตงไหลเอามือกุมขมับแล้วถอนหายใจ เขาทำได้ยังไงกันนะที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยตลอดสิบกว่าปีมานี้?
โดนตบสั่งสอนมาไม่รู้กี่ครั้งก็ยังไม่เติบโตขึ้นเลย มิน่าล่ะถึงโดนด่าว่าเป็นไอ้โง่ ด่าได้ถูกต้องจริงๆ
หลี่กู่ไม่ชอบลูกชายคนนี้ที่สุด “สมน้ำหน้า ลูกไม้ตื้นๆ แบบแกจะไปใช้อะไรกับคนฉลาดได้”
ต่อหน้าทุกคน เขาไม่ไว้หน้าลูกชายแม้แต่นิดเดียว “ถ้าไม่อยากกินก็ไสหัวไปซะ เห็นแล้วขวางหูขวางตาจริง”
หลี่หวยหนานรบแพ้มาตลอดแต่ก็ยังดันทุรังรบต่อ เขาชินกับท่าทีที่พ่อมีต่อเขาแบบนี้เสียแล้ว
เขานั่งนิ่งไม่ไปไหน ปากก็บ่นพึมพำ “พ่อก็รู้อยู่แค่ว่าจะคอยปกป้องแต่เธอ”
หลี่กู่แค่นหัวเราะ “ฉันเต็มใจ มีปัญหาอะไรไหม? แกจะมาจัดการชีวิตฉันหรือไง? ยังจะมาให้ฉันปกป้องแกอีกเหรอ? กระจกน่ะเป็นสิ่งของที่มีประโยชน์นะ แกควรหามาส่องตัวเองบ้าง”
ใบหน้าของหลี่หวยหนานเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว แต่ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมาช่วยพูดแทนเขาเลย