บทที่ 242

บทที่ 242

หลี่หย่งจวี๋ถูกตอกกลับจนหน้าชาเสียหน้าอย่างถึงที่สุด เว่ยจื่อเหม่ยหัวเราะคิกคัก “คุณตาคะ แม่หนูแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยไม่มีเจตนาไม่ดีหรอกค่ะ เอ๊ะ ทำไมไม่เห็นอันอี้ฉิงเลยล่ะคะ?”

หน้าตาของเธอธรรมดา ผลการเรียนก็ธรรมดา พอเรียนจบชั้นอาชีวศึกษาต้นก็ไปเป็นพนักงานขายของในห้างสรรพสินค้า เธอค่อนข้างชอบแต่งตัว

เธอกำลังสวมเสื้อนอกสีแดง ปล่อยผมยาวและควงแขนสามีดูรักใคร่กันดี

สามีของเธอเป็นหัวหน้างานเล็กๆ ในห้างสรรพสินค้า นับว่าเป็นเพื่อนร่วมงานกัน

ตอนที่พวกเขาแต่งงานกัน อันอี้ฉิงไม่ได้อยู่จีน และคนตระกูลอันก็ไม่ได้ไปร่วมงาน

ส่วนเว่ยจื่อชิงนั้นสอบติดโรงเรียนเทคนิคอาชีพ หลังจากเรียนจบก็ทำงานในโรงงานแห่งหนึ่ง เขาคบกับแฟนสาวคนหนึ่งที่เป็นพยาบาล ซึ่งหลี่หย่งจวี๋เป็นคนสนับสนุนเต็มที่

สองพี่น้องแทบไม่ได้ไปมาหาสู่กับอันอี้ฉิงมาหลายปีแล้ว คาดว่าถ้าเดินสวนกันบนถนนก็คงจำไม่ได้

เว่ยจื่อชิงยังคงจำเรื่องเพลงภาษาอังกฤษในตอนนั้นได้ดีและเก็บมาใส่ใจตลอดมา