กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 244
หลี่หย่งจวี๋อ้าปากค้าง ในสายตาของเธอ คู่สมรสถือเป็นคนนอกงั้นหรือ? “พูดแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย...”
อันอี้ฉิงยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น “ขอเตือนไว้ก่อนนะคะว่า อำนาจการตีความอยู่ที่ฉัน นั่นหมายความว่านี่คือกฎที่ฉันตั้งขึ้น ทุกคนมีสิทธิ์แค่จะเข้าร่วมหรือไม่เท่านั้นค่ะ”
เธอลากเส้นแบ่งเอาไว้ ใครอยากเข้ามาก็เข้ามา แต่ไม่มีสิทธิ์มาโวยวายไร้สาระ ทุกคนต้องเชื่อฟังตามนี้
ทั้งห้องเงียบกริบ ใครถือเงินคนนั้นก็คือหัวหน้า
เว่ยจื่อเหม่ยฝืนกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ “แล้วลูกที่ฉันจะคลอดออกมาในอนาคตล่ะคะ?”
อันอี้ฉิงชี้ไปที่ข้อหนึ่งในสัญญา “สิ้นสุดที่รุ่นหลานค่ะ ฉันไม่มีทางเลี้ยงดูพวกคุณไปจนชั่วลูกชั่วหลานหรอกนะคะ”
นั่นก็คือ หลี่หย่งจวี๋นับเป็นรุ่นแรก เว่ยจื่อเหม่ยนับเป็นรุ่นที่สอง ส่วนลูกของเว่ยจื่อเหม่ยก็คือรุ่นที่สาม หลังจากนั้นก็ไม่มีแล้ว
เธอใช้อำนาจเด็ดขาดเกินไป เผด็จการจนไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของเธอ