กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 209
เย่หลานโม่นึกถึงสมัยที่เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ ทำได้เพียงส่งจดหมายหากัน กว่าจดหมายแต่ละฉบับจะถึงมือก็ต้องใช้เวลานานมาก
“เวลาของเราไม่ตรงกัน ตอนเธอเรียนอยู่ พี่ก็หลับ ตอนพี่ทำงาน เธอคงพักผ่อนอยู่”
“งั้น……” อันอี้ฉิงกลอกตาไปมา “พี่ลองวิจัยสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ดูสิคะ ต้องใช้ซิมการ์ดเหมือนกัน โทรหาได้ทุกเมื่อ ส่งข้อความได้ แล้วถ้ามีวิดีโอคอลได้ด้วยจะดีมากเลยค่ะ”
“วิดีโอคอล?” เย่หลานโม่ได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก
อันอี้ฉิงรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก เทคโนโลยีหลายอย่างยังตามไม่ทัน แต่ยังไงก็ต้องมีเป้าหมายให้มุ่งมั่น และเป็นโปรเจกต์ที่ช่วยให้เขาได้ฆ่าเวลา
“ใช่ค่ะ แค่กดรับสาย ไม่ว่าจะอยู่ไกลกันแค่ไหน ก็จะเห็นหน้าของอีกฝ่าย แล้วยังเห็นด้วยว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่”
เย่หลานโม่สนใจขึ้นมาทันที ฟังดูแล้วสะดวกสบายมาก แถมยังช่วยแก้ความคิดถึงได้ด้วย “ตกลง พี่จะเริ่มวิจัยเดี๋ยวนี้เลย”