กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 210
อันอี้ฉิงมองไปทางชายชราที่นั่งอยู่บนรถเข็น เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ เอาใบหน้าเล็กซบลงบนตักของเขาอย่างอ้อยอิ่ง “คุณตาคะ หนูจะไปแล้วค่ะ เพื่อที่จะบินให้สูงขึ้นและไกลขึ้น หนูจะพยายามให้มากกว่านี้”
เธอพยายามจะเป็นคนที่ดีที่สุด จะได้กลายเป็นที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขา
“คุณตาต้องรอหนูกลับมานะคะ”
หลี่กู่พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกปวดใจ เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจและพึงพอใจ “เสี่ยวอู่ หลานคือความภูมิใจที่สุดของตาเสมอ พวกเราทุกคนจะรอเธอกลับมา”
ไม่ไกลนักมีคนเรียกเธอ “อันอี้ฉิง ขึ้นเครื่องได้แล้ว เร็วเข้า”
อันอี้ฉิงสวมกอดคนในครอบครัวทีละคนเพื่อบอกลาครั้งสุดท้าย
ความอาลัยอาวรณ์และสายตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาทำให้ความโศกเศร้าจางๆ แผ่ซ่านไปทั่ว
อันอี้ฉิงสวมกอดเย่หลานโม่เป็นคนสุดท้าย “พี่เย่ รอหนูนะคะ”
เธอค่อยๆ ผลักเขาออก แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว พลางสวมแว่นตาดำอันใหญ่ น้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลร่วงลงมาหยดแล้วหยดเล่า