กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 208
จริงๆ นะ อันอี้ฉิงเป็นเด็กที่หน้าตาดีที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา จนอยากจะแอบพาตัวกลับบ้านไปเป็นน้องสาวเลยล่ะ
อันอี้ฉิงยืดอกอย่างภูมิใจ “ฉันก็คือเด็กที่โดดเด่นที่สุดในสถานีรถไฟนั่นแหละ”
เย่หลานโม่หลุดขำ “ฮ่าๆ”
“จริงๆ แล้วสิ่งที่พี่ชอบที่สุดคือบุคลิกของเธอ รักที่จะอ้อน ชอบหัวเราะ เวลาที่เธอเรียกพี่ชายเสียงหวานๆ ทีไร พี่ใจอ่อนยวบทุกที”
มุมปากของอันอี้ฉิงยกยิ้มขึ้น “ตอนเด็กๆ ฉันน่ารักจริงๆ นั่นแหละค่ะ”
เย่หลานโม่อดไม่ได้ที่จะลูบแก้มเธอ “ตอนนี้ก็น่ารักครับ”
อันอี้ฉิงกลอกตาไปมา “งั้น... ตอนฉันเด็กๆ กับตอนนี้ ใครน่ารักกว่ากันคะ?”
แววตาของเย่หลานโม่เจือไปด้วยความรักใคร่ที่ลึกซึ้ง “ต้องเป็นตอนนี้สิ เพราะพี่สามารถกอดและหอมเธอได้”
เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเปี่ยมไปด้วยความสุข