บทที่ 165

บทที่ 165

คนรักและคนในครอบครัวที่สำคัญที่สุดต่างอยู่ข้างกายเขา เพียงเท่านี้เขาก็พอใจแล้ว

หลี่หย่งหลานน้ำตานองหน้า “พี่ใหญ่ อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ หนูฟังแล้วใจคอไม่ดี พี่ต้องหายดีนะคะ”

ทำไมต้องพูดเรื่องพวกนี้ด้วย? เธอไม่อยากฟังเลยสักนิด

หลี่หลี่หยางอ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่ก็กลืนมันกลับลงไป

“เสี่ยวอู่ล่ะ?”

อันอี้ฉิงกำลังนั่งอยู่ด้านหลังกับคุณตา พอได้ยินดังนั้นจึงชูมือเล็กๆ ขึ้น “หนูอยู่นี่ค่ะ”

ฝูงชนแหวกออกเป็นทาง อันอี้ฉิงเดินเข้ามา

หลี่หลี่หยางมองดูเธอด้วยความชื่นชม เด็กคนนี้มีทั้งเงาของเขาในวัยเยาว์และเงาของน้องสาว แต่ที่มากกว่านั้นคือเงาของพ่อเขา

นี่คือทายาทของตระกูลหลี่อย่างแท้จริง