บทที่ 161

บทที่ 161

นิสัยอ่อนแอเกินไป หากตัวเองไม่ยืนหยัดด้วยขาของตนเอง ต่อให้คนอื่นช่วยยังไงก็ไร้ประโยชน์

ทว่าเมื่อนึกถึงว่าคุณลุงใหญ่ไม่ได้กลับบ้านมาถึงยี่สิบปี ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการทำงาน ก็คงไม่มีเวลาสั่งสอนลูก

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ? พวกพี่ไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอะไร คุณปู่ไม่ได้ไม่ชอบพวกพี่หรอกค่ะ ท่านเป็นคนสุขุม ไม่แสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้า เคยชินกับการเก็บงำความรู้สึก อีกอย่าง ท่านเพิ่งมาจากห้องพักผู้ป่วยของคุณลุง อารมณ์เลยไม่ค่อยดีน่ะค่ะ”

ถงอวิ๋นมีสีหน้าหม่นหมอง ริมฝีปากซีดเผือด อันอี้ฉิงเพิ่งจะรู้เมื่อครู่ว่าเธอมีโรคหัวใจ ไม่สามารถรับการกระตุ้นได้

ดังนั้นเรื่องแย่ๆ จึงไม่มีใครกล้าพูดให้เธอได้ยิน

เฮ้อ คนครอบครัวนี้ช่างน่าหนักใจจริงๆ