บทที่ 162

บทที่ 162

ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่อี้กับพ่อแม่นั้นตึงเครียดมาตลอด แต่ท้ายที่สุดสายเลือดก็ย่อมเข้มข้นกว่าน้ำ หลังจากผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มา ในที่สุดสองพ่อลูกก็สามารถนั่งลงพูดคุยกันดีๆ ได้เสียที

ในใจของหลี่อี้ พ่อเปรียบเสมือนภูเขาสูงตระหง่านที่จะไม่มีวันพังทลายลง

แต่ในเวลานี้ พ่อที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างอ่อนแรงเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกปวดใจจนบอกไม่ถูก

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่อี้ได้พบกับคุณปู่ของตัวเอง หลี่กู่เห็นหลานชายแล้วก็เหมือนตกอยู่ในความฝัน เขากุมมือหลานไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ขอบตาร้อนผ่าวไปหมด

เขามองเห็นภาพลูกชายในวัยหนุ่มจากตัวหลานชาย ทั้งดูองอาจ ผึ่งผาย และรูปงาม ทว่ากลับดูมีนิสัยดื้อรั้นพยศไม่อยู่มากกว่าเล็กน้อย

เขาแก่ตัวลงไปมากแล้ว จิตใจเองก็พลอยอ่อนโยนลงตามไปด้วย

หลี่กู่นั่งคุยกับหลานชายอยู่นาน พอได้รู้ว่าเด็กคนนี้กลายเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ สีหน้าของเขาก็ซับซ้อนยิ่งนัก