บทที่ 160

บทที่ 160

ในโรงพยาบาล หลี่กู่มองดูบุตรชายที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ น้ำตาแก่ชราไหลพรากออกมาไม่อาจหักห้ามใจได้

สองพ่อลูกกุมมือกันแน่น ทั้งเศร้าทั้งดีใจปะปนกัน การกลับมาจับมือกันในรอบยี่สิบปีนี้ให้ความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินบรรยาย

หลี่กู่ไม่นึกไม่ฝันว่าในชั่วชีวิตนี้จะได้พบหน้าบุตรชายที่หายสาบสูญไปนานยี่สิบปีอีกครั้ง และยิ่งคาดไม่ถึงว่าจะต้องมาพบกันในสถานการณ์เช่นนี้

หลี่หย่งหลานยิ่งร้องไห้จนตัวโยน เธอซบหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของอันเสวียหมิน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ในที่สุดครอบครัวของพวกเขาก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันเสียที

ขอเพียงพี่ชายสามารถผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ ครอบครัวของพวกเขาทุกคนก็จะอยู่อย่างราบรื่นและปลอดภัย

บุตรชายบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ หนักหน่อยก็อาจถึงแก่ชีวิต เบาหน่อยก็อาจเป็นอัมพาตทั้งตัว หลี่กู่เจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน นี่คือบุตรชายที่เขาภาคภูมิใจที่สุดเชียวนะ