บทที่ 148

บทที่ 148

อันอี้ฉิงเองก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ยี่สิบปีผ่านไป อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว หวนกลับไปไม่ได้แล้วล่ะ

“ให้เวลาครึ่งชั่วโมงค่ะ”

เมื่อได้คำอนุญาตจากลูกสาว หลี่หย่งหลานจึงเชิญเฉิงหย่งจางออกไปคุยที่ลานบ้าน

อันเป่ยไห่โมโหจนใช้นิ้วจิ้มแก้มของน้องสาวไม่หยุด “เสี่ยวอู่ ทำไมต้องตกลงด้วยล่ะ?”

อันอี้ฉิงรู้สึกว่าเรื่องนี้หลบไปก็หลบไม่พ้น ยิ่งขัดขวางก็ยิ่งเป็นการกระตุ้นความรู้สึกต่อต้านของอีกฝ่าย

“พูดให้ชัดเจนไปเลยจะได้จบๆ กันไปค่ะ ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้ก็คอยหาเรื่องโผล่มา วนเวียนอยู่รอบตัวเราตลอด น่ารำคาญจะตายไป”

อันเป่ยไห่คิดตามแล้วก็เห็นด้วย แต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยากจะแอบไปฟัง จึงถูกอันอี้ฉิงคว้าตัวไว้ “ต้องเชื่อมั่นในตัวคุณแม่นะคะ เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทตัดไม่ขาดหรือจับปลาสองมือหรอกค่ะ”

อันเป่ยไห่เชื่อใจแม่ แต่ไม่เชื่อใจผู้ชายคนนั้น “เผื่อว่าผู้ชายคนนั้นเป่าหูเก่งเกินไป จนแม่หลงเชื่อไปชั่ววูบล่ะ?”