บทที่ 147

บทที่ 147

สมกับเป็นหลานสาวที่หลี่กู่รักที่สุด ถอดแบบความเจ้าเล่ห์มาไม่มีผิดเพี้ยน

แปลกนัก ลูกๆ ของตระกูลหลี่คนอื่น หลี่หวยหนานก็โง่เขลาเบาปัญญา หลี่หย่งจวี๋ก็สายตาสั้นมองการณ์ไกลไม่ออก ไม่ได้รับเอาความฉลาดหลักแหลมของหลี่กู่มาเลยแม้แต่น้อย

หลี่หลี่หยางเป็นดั่งแสงจันทร์ที่สง่างามและเป็นสุภาพบุรุษผู้เปิดเผย ส่วนหลี่หย่งหลานก็หยิ่งทะนง มั่นใจในตัวเอง และงดงามไร้ที่เปรียบ พวกเขาทุกคนต่างฉลาด มีพรสวรรค์ และมีความสามารถ แต่ก็นะ... พวกเขาก็หยิ่งทะนงจนไม่คิดจะใช้วิธีการสกปรก

แต่อันอี้ฉิงต่างออกไป เธอไม่รังเกียจที่จะแกล้งทำตัวโง่เขลาหรือใช้ความเป็นเด็กให้เป็นประโยชน์ ขอแค่ให้บรรลุเป้าหมายก็พอ การแกล้งป่วยเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยสำหรับเธอ

คนแบบนี้แหละที่รับมือยากที่สุด

แต่เขาในตอนนี้ยังไม่รู้หรอกว่า อันอี้ฉิงรับมือยากกว่าที่เขาคิดไว้ถึงร้อยเท่า