บทที่ 144

บทที่ 144

แม่ม่ายเงียบไป ตัดใจอย่างสิ้นเชิง ช่างเถอะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ขอแค่ไม่ทำให้เธออดมื้อกินมื้อก็พอ

บทสนทนาทั้งหมดของพวกเขา อันอี้ฉิงหาได้รู้เรื่องไม่ ต่อให้รู้เธอก็คงไม่สนใจ

พอเธอหันไปก็เห็นย่าอันนั่งนิ่งๆ อยู่ที่อีกฝั่ง กำลังกินดื่มอย่างสบายใจ สีหน้าดูสดใสไม่น้อย

ย่าอันเป็นคนเข้มแข็ง หลังจากหย่าร้างก็ดูแลตัวเองได้ดี ใช้ชีวิตคนเดียวอย่างมีความสุข

ปัจจุบันเธอถูกจัดให้อยู่ในหอพักพนักงานของโรงงานประจำหมู่บ้าน เป็นห้องเดี่ยวที่ตกแต่งไว้อย่างดี มีห้องน้ำในตัว เฟอร์นิเจอร์ครบชุด แถมยังมีโทรทัศน์ให้อีกเครื่องหนึ่งด้วย

นี่เป็นสิ่งที่อันเสวียหมินตั้งใจจัดเตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ

เธอไม่ยอมย้ายไปอยู่บ้านลูกชายคนโต จะอยู่คนเดียวก็เป็นห่วง เลยจัดการให้ย้ายมาอยู่โรงงานเสียเลย มีอะไรก็แค่ตะโกนเรียก ก็มีคนพร้อมจะยื่นมือมาช่วยมากมาย