บทที่ 130

บทที่ 130

เดิมทีสวี่หรงไม่ได้ตั้งใจมาหาพวกเขาตั้งแต่แรก เขาจึงกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ตัวอันอี้ฉิง “พอจะมีใครท่องได้บ้างไหม?”

อันอี้ฉิงใจเต้นแรงขึ้นมา จึงดันหลังพี่ชาย “พี่รองทำได้ค่ะ พี่รองคะ ท่องให้พวกเขาฟังหน่อยสิ”

โชว์ของหน่อย โอกาสดีๆ แบบนี้ ไม่โชว์ก็เสียเปล่าแย่

อันหนานไห่รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขาหันไปมองน้องสาว แต่อันอี้ฉิงยิ้มพลางพยักหน้าให้เขา ทำให้เขามีกำลังใจขึ้นมามาก เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“อดีตฮ่องเต้บุกเบิกสร้างอาณาจักรยังไม่ถึงครึ่งทางก็เสด็จสวรรคตกลางคัน บัดนี้แผ่นดินถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน...” เขาไล่เรียงอย่างคล่องแคล่วไม่ติดขัด เสียงที่เปล่งออกมาใสกระจ่างและจังหวะจะโคนสม่ำเสมอ บทความยาวหลายร้อยตัวอักษรถูกเขาท่องออกมาจนจบ “บัดนี้ข้าพเจ้าต้องจากไกล ยามมองฎีกาที่เขียนขึ้นก็น้ำตาคลอเบ้า ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดอีก”

ครูใหญ่สวี่พยักหน้าอย่างพอใจ ไม่เลวเลย แม้แต่ตัวอักษรเดียวก็ไม่ผิด