บทที่ 131

บทที่ 131

เขาชอบคุยโวว่าลูกชายเป็นอัจฉริยะตัวน้อย แต่ตัวเขาเองรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นแค่ความจริงเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น

ถ้าจะให้เรียนจบมัธยมปลายทั่วไปน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าอยากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั้นมีความยากอยู่บ้าง เว้นเสียแต่ว่าได้รับทรัพยากรทางการศึกษาที่ดีที่สุดมาโดยตลอด

หลี่กู่ส่งท่านอาจารย์ใหญ่ทั้งสองถึงหน้าประตู พอพวกเขาเดินจากไป อันอี้ฉิงก็กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น “คุณตาคะ เราไปเดินเที่ยวกันเถอะค่ะ ถือว่าเป็นการฉลองไปในตัว”

“ได้สิ” หลี่กู่มองด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

ใครจะไปคิดว่าลู่รั่วหนานจะโพล่งขึ้นมาว่า “เหล่าหลี่ พวกเขาฉลาดขนาดนั้นจริงหรือ? คุณไม่ได้แอบเปิดช่องทางพิเศษให้พวกเขาจริงๆ ใช่ไหม?”