กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 128
หลี่หย่งจวี๋แสดงสีหน้าไม่เห็นด้วย “พ่อคะ พ่ออย่าล้อเล่นเลยค่ะ สมัยก่อนพ่อยังไม่มีเวลาดูแลพวกเราพี่น้องเลย แล้วตอนนี้จะเอาเวลาที่ไหนมาดูแล? ฉันกับจื้อเฉียงไม่รู้สึกว่าเป็นภาระหรอกค่ะ สมัยก่อนพี่ใหญ่เคยดูแลฉัน ตอนนี้ให้ฉันดูแลลูกๆ ของพี่เขาก็ถือเป็นเรื่องที่ควรทำค่ะ”
หลี่กู่จ้องมองเธออย่างลึกซึ้งจนเธออดไม่ได้ที่จะตัวหดเล็กลง
เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ในใจ “เสี่ยวอู่ หนูว่ายังไง?”
อันอี้ฉิงสะพายเป้ใบเล็ก ในมือถือหมวกกันแดด ดูท่าทางเหมือนเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก “หนูยุ่งมากค่ะ”
หลี่หย่งจวี๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน “เสี่ยวอู่ หนูอย่าคิดว่าเป็นภาระของพวกเราเลยนะ น้าเป็นน้าแท้ๆ ของหนูนะ...”
อันอี้ฉิงเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเองสูงมาก เธออาจจะพึ่งพาคนในครอบครัว แต่กับคนนอกนั้นเธอระวังตัวแจ
และสำหรับเธอแล้ว สองสามีภรรยาตระกูลหลี่ก็ถือว่าเป็นคนนอก